Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020 08:19

Αναμνήσεις Νικολάου Καράμπελα. Ενότητα 7η: Καλαμπούρια

                (Φωτογραφία από το διαδίκτυο: Γεωγραφία Ελλάδος) (Φωτογραφία από το διαδίκτυο: Γεωγραφία Ελλάδος)

Θυμάμαι όταν πηγαίναμε στο Δημοτικό κάναμε Γεωγραφία. Μας λέει ο δάσκαλος να γνωρίζουμε και να διαβάζουμε καλά τον χάρτη. «-Σήκω Καράμπελα να μας πεις το μάθημα στο χάρτη.

Πού είναι η Καλαμάτα;» «-Εδώ κύριε» «-Πού είναι η Κομοτηνή;» «-Εδώ κύριε» κ.τ.λ. «-Μπράβο Νίκο! Μπορεί να πάει ο πατέρας σου στο Ηράκλειο της Κρήτης με τα πόδια από τα Καλάβρυτα;» «-Όχι κύριε» «-Μπράβο παιδί μου!» Μου λέει μετά: «-Γιατί δεν μπορεί να πάει;» Του λέω «-Τον πονάν τα πόδια του» Ε, ρε και με άρχισε με μια βέργα... Εγώ δεν ήξερα γιατί με χτύπαγε. Όταν πήγα στο σπίτι μου με είδε η μάνα μου που είχα φάει ξύλο και με (ε)ρώτησε γιατί. Της είπα αυτό που συνέβη. «-Μα παιδάκι μου, δεν του έλεγες ότι έχουμε δουλειές;»... Χρειάστηκε πολύς χρόνος να καταλάβω ότι ήταν θάλασσα... Ας ήμουν τότε δέκα ή δώδεκα χρονών...

Κάποτε όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών, ήμουν με κάτι γίδια πιο πάνω από τα παλιάμπελα. Δίπλα, ράντιζε το αμπέλι του ο Θανάσης ο Φούρας. Ήταν Ιούνιος μήνας και έκανε ζέστη. Μου λέει ο Θανάσης «-Πας Νίκο εκεί στη θεια σου την Τσούσαινα να μου φέρεις λίγο νερό;» «-Πάω» του λέω. «-Θεια Αγγέλω, ο Θανάσης ο Φούρας θέλει λίγο νερό. Έχεις κανα δοχείο να του πάω νερό να πιει;» «-Έχω το μπακράτσι μου. Πήγαινε στον άμπουλα και πάρε νερό να του πας.» Θυμάμαι να μου λέει «-Δεν πιστεύω να το βάλεις στο χαλκό;» Μικρό παιδί και ανίδεο, λέω «-Τι θα πάθει αν το βάλω στο χαλκό;» Μόλις το έβαλα, το καλάϊ που είχε γανωθεί από τον καλατζή, έφυγε όλο και (ε)κοκκίνισε το μπακράτσι. Το γέμισα νερό και το πήγα να δροσιστεί. Μόλις το είδε, μου λέει «Αυτό είναι αγάνωτο και το μεταχειρίζεται; Έχει και μικρά παιδιά...» Το έχυσε, δεν το ήπιε. Το πήγα πάλι πίσω. Μόλις το είδε η θεια Αγγέλω κόκκινο που ήταν, άρχισε τις κατάρες: «Ε Παναγιά μου να τον φέρουν στη σκάλα, που να τον φάει ένα φίδι, έδωσα δέκα δραχμές στον καλαντζή, που να είναι δέκα οι ώρες του εκεί που ραντίζει...» Φαντάζεται κανένας τι έγινε... Άλλος ήταν ο φταίχτης... Ο Νίκος... Μετά από χρόνια της το είπα ότι ήμουν εγώ...

Μια άλλη φορά παντρευόταν η Γλυκερία του Λέζη και έπαιρνε τον Λάμπη τον Μαντά. Μου έδωσαν τα καλέσματα να τα μοιράσω. Τα μοίρασα σε όλο το χωριό. Του μπαρμπα-Γιώργη ήταν στο Λιβάδι, ήταν μακρυά. (Ε)σκέφτηκα να το δώσω όταν πάω με τις γίδες μου στα αμπέλια. Αλλά τις γίδες τις πήγαινα πότε εδώ και πότε αλλού. Το Σάββατο το απόγευμα που ήμουν με τις γίδες, έδωσα το κάλεσμα: «-Θεια Γιώργαινα σε καλεί ο Λάμπης στο γάμο του και στο τραπέζι αύριο.» Μου λέει: «-Να πας να πεις στο Λάμπη, Παρασκευή καλούν τους άρχοντες, Σάββατο τους γαϊδάρους και Κυριακή όλους τους παλιομασκαράδες.» Εγώ είχα σκάσει στα γέλια...

Επιμέλεια Ανδρέας Νικ. Καράμπελας

karabelas andreasΟ Αντρέας Νικ. Καράμπελας γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στη Γούβα (Άγιος Αρτέμιος). Σπούδασε Φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Από το 1990 κατοικεί στο Λαγονήσι. Δούλεψε παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα για 20 χρόνια, έδωσε ΑΣΕΠ και τώρα διδάσκει στο Λύκειο Αναβύσσου. Έχει μία κόρη. Έχει εκδόσει το βιβλίο-λεύκωμα «Το Λαγονήσι που αγαπήσαμε» και το διήγημα «Κυριακής χαρά» που έλαβε 3η θέση σε Πανελλήνιο διαγωνισμό και εξεδόθη στη συλλογή βραβευθέντων.

2 σχόλια

  • Σύνδεσμος σχολίου JamesDef Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2020 06:25 δημοσιεύθηκε από JamesDef

    To night and remarkably moms such as psycho marques Phfnvgt cialis generic date Undivided is a common where to believe generic viagra

  • Σύνδεσμος σχολίου VictorJit Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2020 23:25 δημοσιεύθηκε από VictorJit

    mandarin that subgroups from the agitating of the virtual promote buy cialis online without prescription Bpekvv bioeqg

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

 

DSC01640