Σάββατο, 03 Δεκεμβρίου 2016 18:12

Τούτα Τα κεραμίδια Κάποτε

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Γράφει ο συγχωριανός μας Ιωάννης Δαλάπας

Τούτα τα κεραμίδια κάποτε
έσταζαν ήλιο,
θώπευαν την νύχτα και τ’ αστέρια της,
ήταν γεμάτα ζωή κι αγάπη.

Τούτα τα παράθυρα,
κάποτε τραγουδούσαν την ζωή,
και τις ώρες της.

Κάποτε, η βροχή αγκάλιαζε τα όνειρα,
και το φέγγος του στρατηλάτη της ύπαρξης,
δίπλα στο παραγώνι, τραγουδούσε
την μυροβόλο πλάση.

Οι τέσσερεις τοίχοι δεν ήταν άψυχες πέτρες
και λάσπη. Είχαν ζωή, κι ανέπνεαν
την φωτεινότητα των αιθερίων υπάρξεων.

Σ’ αυτούς τους τοίχους πρωτοείδε την ζωή
κι έπλασε τα πρώτα του όνειρα ο άνεμος,
στο λυκαυγές των φωτεινών υπάρξεων
με συντροφιά την βροχή, και το χιόνι.

Ήταν τα πρώτα βήματα της ανάστασης.
Οι πρώτες ώρες του όρθρου,
στο ροδαυγές των ηλιακών ακτίνων.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

 

DSC01640